Uit het vele bezoek aan en de vele reacties op de website is gebleken dat er in het onderwijs veel belangstelling is om te werken met beeld en beeldverhalen in het onderwijs. Hoewel er al het nodige (wetenschappelijk en ander) onderzoek is gedaan en de Stichting Beeldverhaal op dit terrein een verzameling heeft en de nodige deskundigheid (en een bijbehorend netwerk) opbouwde blijft het zo dat er meer vragen binnenkomen over gebruik van beeldverhalen in het onderwijs dan de we kunnen beantwoorden. Veel vragen gaan over stripverhalen en het gebruik bij taalverwerving, leesbevordering, vaak ook bij achterstanden of specifieke lees- en leerstoornissen. Ook zijn er veel vragen en ideeën over stripboeken als drempelverlager bij lastige, taaie en gevoelige onderwerpen.

Veel gelezen artikelen wijzen op behoefte

Het blijft me ook opvallen welke artikelen continu opduiken in de top 25 van meestgelezen artikelen:

• Prentenboeken (voor)lezen helpt achterstanden verminderen
• Handleiding kinderboeken helpt stripverhalen een plek te geven
• Beeldend onderwijs: “Illustraties vertellen zonder woorden genuanceerde verhalen”
• Schokkende resultaten onderzoek naar leesvaardigheid kinderen
• Is beelddenken een probleem?
• En iets afwijkend maar ook terugkerend: Strips kunnen loodzware onderwerpen aan
• Ik ga niet eindeloos door maar ook de artikelen over de Peuter-Van Dale en een onderwijsmethode met plaatjesboek om de woordenschat te meten blijven goed scoren.

Tijd voor diepgaand onderzoek

Wij vinden bij de Stichting Beeldverhaal Nederland dat het tijd is om meer te gaan doen met de belangstelling voor strips, beeldverhalen en de relatie tot het onderwijs, met name de relatie met taalverwerving, lezen en leesbevordering en cultuurspreiding. Op 4 juni bij de aanvang van de 10e Stripdagen Haarlem verwachten we met een aantal deskundigen en geïnteresseerden uit verschillende hoeken te kunnen spreken over de plannen die we hebben. Net als bij vorige edities van de Stripdagen Haarlem zal dit gebeuren in Teylers Museum in Haarlem.

Beeldverhalen als springplank?

We denken onder andere aan een onderzoek vergelijkbaar met het onderzoek dat Piet Mooren deed, waarvan hij verslag deed in zijn proefschrift ‘Prentenboeken als sprinkplank’. Het hierboven als eerste genoemde artikel gaat over het boek van Mooren. Ons gevoel is dat onderzoek niet alleen zich niet allen zou moeten richten op activiteiten in de klas en op school maar ook naar gebruik van beeldverhalen thuis. Ook zouden we graag bibliotheken bij ons onderzoek betrekken. Maar we willen vooral eerst praten met een aantal deskundigen en professionals in het onderwijs om te bezien hoe we tot zinvol en diepgravend onderzoek kunnen komen. Ook willen we daarbij nagaan wat onze rol als Stichting Beeldverhaal kan zijn en wie mogelijk interesse hebben om in een ‘consortium’ met ons samen te werken.

Brainstorm in Teylers

Ik roep bij deze iedereen op die belangstelling voor of ideeën over een dergelijk initiatief op om contact met mij te zoeken. Dat kan o.a. door het formulier op de website van de Stichting Beeldverhaal in te vullen of mij direct email te sturen, contactgegevens staan hier op de contactpagina van BovenInDeBoom.nl.

Pen schrijft: “We kunnen een dramatisch beeld van de ongelijke verdeling oproepen door ons een optocht voor te stellen, waarin alle mensen meelopen die een inkomen krijgen. We geven ze de lengte die met dat inkomen overeenkomt. [....] Zoals bij een gymnastiekvereniging lopen de kleinste voorop. De gemiddelde lengte is één meter zeventig. Een onderwijzer of een ambtenaar met de rang van commies vedient ongeveer het gemiddelde inkomen en mag dus de gewone lengte houden. Wie minder verdient wordt in elkaar geduwd. [...] Wie meer krijgt dan het gemiddelde wordt uitgerekt.

Pen kiest vervolgens het perspectief van de toeschouwer, dat is iemand met een gemiddeld inkomen zoals een onderwijzer in zijn voorbeeld uit 1979.

Om er nog een dimensie aan te geven wordt de lengte van de parade beperkt tot dat wat in één uur voorbij kan lopen. Dus de zeven miljoen inwoners die een inkomen krijgen (dit is een aantal uit 1979) rennen in een uur voorbij.

Dan beschrijft Pen wat er langs komt en op de drie pagina’s die er aan besteed worden is een en ander ook geïllustreerd*. Maar het is denk ik wat de visualisatie betreft vooral sterk dat er wat in je hoofd gaat gebeuren Zoals bij de visualisatie van ons zonnestelsel kun je door praktische beperkingen toch de dingen niet weergeven in kloppende verhoudingen.

Pen beschrijft wie er zoal langskomt, hoe lang ze zijn en na hoeveel tijd ze langskomen. Die dingen samen geven wat mij betreft een heel goed beeld. Hij begint met het probleem van de negatieve inkomens. Grote mensen die echter ondersteboven lopen met hun hoofden diep in de grond. Dan krijgen we de hele kleine mensen van een lucifer hoog, dat zijn ondernemers die een inkomen kunnen verdienen lager dan het wettelijk minimumloon (middenstanders, boeren) of mensen die alleen wat bijverdienen zoals studenten en deeltijdwerkers. Dan komen er een kwartier lang vooral oudere mensen met een AOW, bijstandtrekkers en WAOers. Die zijn niet langer dan 80 centimeter. Dan komen weer jonge mensen (jeugdloners) die onder CAOs vallen, ze komen in de buurt van de navel van een gemiddelde toeschouwer. Dan krijgen we minimumloners (tot de maagstreek reiken ze) waaronder veel vrouwen. En zo gaat het door. Na vijftig minuten komen eindelijk de mensen die ongeveer even groot zijn als de toeschouwer.

De laatste tien minuten van de optocht zijn letterlijk reuzespannend en je kunt er weer veel over zeggen. Zoals dat er weinig mensen meer tussen zitten die onder een CAO vallen. Je kunt ook wat beroepen noemen die daar tussen zulen zitten, zoals hoofdcommiezen (twee meter), referendarissen (drie meter), professoren van vijf zes meter, huisartsen in de laatste minuut van de optocht, de President van de Algemene Rekenkamer (er was nog geen Balkenende norm of Tabaksblatt in die tijd maar het zal nu niet anders zijn over het algemeen). Onder de buitensporige reuzen rekent Pen wat toppiloten van de KLM, radiologen van 15 meter, chirurgen van 25 meter en dan komen wat succesvolle artiesten en voetballers en natuurlijk de ‘zakenmensen’. Ondernemers kunnen overal opduiken en die zullen ook steeds elders lopen als zo’n stoet jaarlijks wordt georganiseerd. In de laatste seconden zitten de mensen zo hoog als flatgebouwen en kerktorens, dan hebben we het over industriëlen en bankiers, aldus Jan Pen. Het gaat om enkele honderden deelnemers in die laatste seconden.

Ik blijf dit een prachtige visualisatie vinden van een kwestie met een groot belang voor politiek en een centrale positie in de economische wetenschap. Je kunt zeker opmerken dat een educatieve aanpak als dit wel veel subjectieve afwegingen met zich meebrengt in de visualisatie. Maar om de emotie en subjectiviteit te verhullen in minder sprekende tabellen en grafieken is dan ook maar een vlucht.

Het boek Kijk, economie (ISBN 13 9789027492425) is nog tweedehands te koop, onder andere hier bij BOL. Als je de gescande illustratie beter wilt bekijken staan ze op Flickr: begin van de optocht van Pen (de kleintjes), midden (Pen wil niet spreken van het grauwe midden maar de illustratie is daar wel zwart-wit), einde van de optocht (de reuzen).

Meer over beeldverhalen, strips en economie in het onderdeel ‘economie’ op de strips & onderwijs website van de Stichting Beeldverhaal Nederland.

Naschrift: Jan Pen is in februari 2010 overleden. In een artikel ‘Linkse econoom met de gave van het woord‘ in het FD van 16 februari een necrologie waarbij het gezaghebbende en politiek invloedrijke werk van Jan Pen op het gebied van inkomensverdeling wordt genoemd. Ook de ‘parade van pen’ wordt expliciet genoemd als voorbeeld van hoe Pen in staat was om ingewikkelde kwesties inzichtelijk te maken voor een breed publiek. Pen was een linkse econoom in de lijn van Tinbergen, die sympathiseerde met de PVDA maar ook niet aarzelde kritiek te leveren, onder andere op Joop Den Uyl en Wim Kok. Wim Duisenberg was een student van Pen.

Pen is ook zijn hele leven aanhanger van de opvatting van John Maynard Keynes gebleven dat de overheid in tijden van laagconjunctuur met bestedingen moet stimuleren, een leerstelling die in deze tijden weer volop wordt bediscussieerd. Ook het werk van Jan Pen op het gebied van inkomensgelijkheid en zijn ideeën over strippenkaarten voor vervuilers (een voorloper van handel in emissierechten) heeft actualiteitswaarde. Behalve

Nog een paar verwijzingen n.a.v. de parade van Pen:

• Artikel Linda Moonen in Sociaal-economische trends : statistisch kwartaalblad over arbeidsmarkt, sociale zekerheid en inkomen, een uitgave van het Centraal Bureau voor de Statistiek, editie 3e kwartaal 2009
• Paul Tang herdenkt Jan Pen per Twitter, o.a. door verwijzing naar de parade van Pen
• De parade van Pen was niet alleen een manier om theorie te vereenvoudigen en begrijpelijk te maken voor leken. Pen’s parade is iets dat ook in serieuze economische artikelen werd besproken.

* De naam van de illustrator wordt voor zover ik weet nergens genoemd in het boek

Wij maken ons in Nederland druk om de score voor de CITO toets. In Amerika kennen ze de zogenaamde SAT en de ACT tests die worden gebruikt voor toelating tot ‘high school’ en ‘college’. Net als CITO worden met deze gestandaardiseerde examens reken- en taalvaardigheden en een aantal andere wat ik maar noem denkvaardigheden, allemaal elementen van wat we zien als soorten intelligentie die voorspellen of we een slaagkans hebben in onderwijs en loopbaan.

De grote Amerikaanse educatieve uitgever Kaplan helpt studenten voor te bereiden op de SAT en ACT toetsen. Sinds een tijdje doen ze dit ook door het uitgeven van manga stripboeken. Manga is een Japans type beeldverhaal of strip. Kaplan verzorgt de speciale manga boeken samen met manga uitgever Tokyopop.

In Japan is manga erg populair, volgens een artikel in Wired is 22% van het gedrukte materiaal in Japan Manga. Ook buiten Japan, dus ook bij ons in het Westen, zijn Manga en strips die er op lijken in opkomst.

Speciale uitgaven van de westerse mangaseries Psy-comm, Warcraft: Dragon Hunt en Van Von Hunter bevatten bewust een groot aantal (300) woorden die veel worden gebruikt in SAT en ACT toetsen. De betreffende woorden worden in de strip voorzien van een toelichting (het weblog Asian Power Hour laat zien hoe het werkt). Zo kun je je dus nu voorbereiden op je toelatingsexamens voor high school of college door het lezen van Manga.

Meer educatieve manga uit het westen

Ik las over dit voorbeeld van strips in educatie in een uitgebreid artikel over manga in een oude Wired. Het artikel Japan, Ink verscheen in de november editie van Wired jaargang 2007. In het artikel worden nog andere aardige voorbeelden genoemd van de inzet van manga. De Wereldbank geeft met uitgever Viz Media de serie 1 World Manga uit. Deze serie behandelt heel wat lastige onderwerpen zoals HIV/AIDS, armoede, het milieu en corruptie. De boeken worden geschonken aan honderden bibliotheken wereldwijd.

De Engelse uitgever SelfMadeHero (onderdeel van Metro Media Ltd.) geeft manga-interpretaties uit van werk van Shakespeare en inmiddels zijn er al meer uitgevers die het voorbeeld volgden zoals John Wiley & Sons. Er verschenen al Mangaversies van onder andere Romeo and Juliet, Hamlet, Macbeth, A Midsummer Night’s Dream, The Tempest, Othello, King Lear en Much Ado About Nothing. Ik heb er zelf nog niets van gezien maar heb inmiddels een exemplaar besteld, ze zijn o.a. te koop bij Amazon UK en een kleiner assortiment ook bij BOL in Nederland, bijvoorbeeld Hamlet door Emma Vieceli en Richard Appignanesi van SelfMadeHero.

Voor het boek werd ook input gevraagd aan een grote kring van deskundigen uit het netwerk van E-hulp, onder andere aan het aanleveren van criteria voor een goede online hulpsite.

Een overzichtswerk over online hulpverlening is als gezegd nieuw. Ik las zelf onlangs wel het boek ‘Het succes van online coaching – Waarom het zo goed werkt’ door Mirjam Windrich. Dat vond ik een goed leesbaar boek en informatief boek, waarin online hulpverlening ook ter sprake komt.

E-hulp oprichter Schalken was al heel vroeg bezig met online hulpverlening door zijn betrokkenheid bij de Kindertelefoon. Het jaar 2009 was voor e-hulp een goed jaar. Niet alleen werd de basis gelegd voor genoemd standaardwerk over online hulpverlening, ook ontving de website Hulpmix.nl de Nationale Jeugdzorgprijs 2009 en werden middelen verworven voor grote nieuwe projecten in 2010.

Gegevens van genoemde boeken:

• Handboek online hulpverlening
• Frank Schalken met bijdragen van Wouter Wolters, Winfried Tilanus, Marike van Gemert, Carolien van Hoogenhuyze, Marielle Brenninkmeijer, Marloes Postel, Ellen Meijer, Eelco Kraefft
• ISBN: 978-90-313-7517-2
• Verschijningsdatum: 19 maart 2010
• Uitgever Bohn, Stafleu van Loghum
• Het succes v@n online coaching
• Mirjam Windrich
• ISBN 978-90-274-9738-3
• Uitgever Spectrum

In het eenvoudig opgezette educatieve ‘Trade Ruler’ game ben je de baas over een eiland. Je kiest zelf over welke de vier beschikbare eilanden je wilt heersen en gaat dan in drie rondes beslissingen nemen over wat meer en wat minder te produceren op het eiland en welk deel van de geproduceerde goederen je wilt verhandelen met een van de andere eilanden. Je ziet per ronde of de welvaart van het eiland door je beslissingen is toe- of afgenomen. Aan het eind van het flash-spel krijg je meer feedback over je resultaten. De gevolgen van jouw beslissingen als fictieve heerser worden vergeleken met de maximale resultaten volgens de economische theorie van Heckscher en Olin en met de ontwikkelingen in welvaart als er geen handel tussen de eilanden zou zijn gedreven.

Aan het begin van het spel kies je niet alleen je eiland, je kunt ook bepalen hoe je er als heerser uit wilt zien. Dit element van het eenvoudige medium kan in theorie beïnvloeden hoe betrokken je je voelt bij het verloop van het spel, hoe goed je je kunt identificeren met de beslisser. In de theorie over de educatieve mogelijkheden van games (maar ook in de theorie over strips en onderwijs) is dit een van de mogelijk sterke punten. Als je je goed kunt identificeren met karakters in een spel en als je het verloop kunt beïnvloeden kan dat ervoor zorgen dat je meer leert en meer onthoudt.

Popeconomie

Het inzetten van een popmedium als een game is ook voor het overdragen van serieuze economische kennis niet nieuw. Op de website van de Stichting Beeldverhaal staat in het onderdeel ‘economie’ van het kenniscentrum over strips en onderwijs een aantal voorbeelden van inzet van strips en andere visuele en populaire media voor educatieve doeleinden. De jongerenwebsite van het Ministerie van Financiën kent onderdelen strips en spelletjes voor basisonderwijs, VMBO, Havo & VWO onderbouw en voor Havo & VWO bovenbouw wordt – net als voor het hele voortgezet onderwijs – ook het begrotingsspel aangeraden, waarin je in de huid kruipt van de Minister van Financiën.

Pollmann in het artikel n.a.v. de stripversie van De oorsprong van soorten:

Aan het eind van het boek [de stripversie van De oorsprong van soorten Red] is Darwin afgebeeld met zijn beroemde witte baard, en ironisch genoeg lijkt hij daarmee sprekend op zijn grote concurrent: de Schepper. ‘Het is werkelijk prachtig hoe alles bij elkaar komt’, zegt de geleerde met een vergenoegde blik.

Het artikel over educatieve strips in de Volkskrant – nu nog in het betaalde archief maar op langere termijn gratis toegankelijk – gaat in op recente ’serieuze strips’ waarin het werk van Bertrand Russell en van Charles Darwin in tekst en beeld wordt verteld.

Als iemand betekenis weet te geven aan een beeldverhaal en zo verder komt en dieper graaft valt dat op in een wereld waarin de taal en de woorden nog op vele terreinen regeren. IQ en vergelijkbare concepten om intelligentie te meten – of de slaagkans voor succes in te schatten - zijn sterk taalgeoriënteerd. Ruimtelijk inzicht maakt er wel deel van uit maar veel meer in de exacte zin. Google en de zoekmachinewereld en daarmee een belangrijk deel van het internet, zoeken en beslissen, zijn erg op taal gebaseerd. Het onderwijs en de literatuur zijn nog steeds meer op taal en woorden gericht dan op beelden. De manier waarop Pollmann naar beeldverhalen kijkt en erover spreekt  illustreert in mijn ogen dat beeldverhalen behoren tot het domein van de literatuur. In genoemd artikel in De Volkskrant zet Joost Pollmann ook uiteen hoe de strip zich kan verhouden tot de wetenschap. Waarmee niet gezegd is dat de strip ook een leerboek zou moeten kunnen vervangen. Pollmann over die vraag – of de strip het leerboek kan vervangen – aan het eind van zijn artikel:

“Nou nee. Zoals zo vaak het geval is met educatieve strips, schuilt het ‘nut’ ervan vooral in de verpakking: die ziet er zo fraai uit, dat niet-ingewijden onderwerpen durven te benaderen waar ze normaal gesproken met een wijde boog omheen lopen. Oneerbiedig gezegd: de strip als glijmiddel….”

Manga favoriet van Nele Noppe, medewerkster Japanse Studies K.U. Leuven

21 september 2009 in Trouw een artikel van Annemieke Vermeulen over Manga, Japanse strips. Nele Noppe, wetenschappelijk medewerkster bij de opleiding Japanse studies aan de Katholieke Universiteit Leuven over wat er zo interessant is aan Manga: “De helft van de studenten die zich in Leuven voor Japanse studies inschrijft, is geïnteresseerd geraakt door manga.” Ze vertelt dat in Japan 80% van de mensen strips leest en vergelijkt dat met de situatie hier. Hier worden Manga en strips in het algemeen vooral door jonge mensen gelezen. Er rust een ‘zwaar stigma’ op strips volgens Noppe, hier zien we strips als iets voor kinderen.

Noppe en ook striptekenares,  freelance illustratrice en animatiestudente Aimée de Jongh en Thom Sauer van mangawinkel Mangamazing benadrukken dat Manga ook informatief en leerzaam kunnen zijn. “Sommige manga behandelen psychologisch en filosofische dilemma’s waar andere vooral humoristisch zijn” schrijft Trouw. De Jongh haalt ook aan dat de Japanse overheid rapporten uitbracht in de vorm van strips, “in de hoop dat ze dan wel zouden worden gelezen”.

Dat de Manga niet alleen in het verdomhoekje zit in Nederland kun je afleiden uit het feit dat Klokhuis er een dossier over heeft, nota bene onder het kopje ‘kunst’. Het Manga dossier van Klokhuis werd al door Okkie Bult gemaakt in februari/maart 2005. Een onderdeel van dit dossier van het educatieve NPS programma gaat expliciet in op de vooroordelen die men hier heeft over Manga: “Naast seks en geweld bestaan er nog meer vooroordelen over manga. Bijvoorbeeld dat alle mangafiguren grote ogen hebben en leven in een futuristische wereld vol monsters en technische snufjes.”

Ook is er op het moment in Nederland een heus managementboek in mangastijl te koop, De avonturen van Johny Bunko’ met de veelbelovende ondertitel ‘De enige carrièregids die je ooit nodig zult hebben’.  De Nederlandse uitgave is te koop bij Managementboek en BOL, een recensie van deze strip voor managers is te lezen bij Boekcover. In het Engels is op het gebied van manga voor managers ook The Five Dysfunctions of a Team (manga edition) te koop van succesauteur Patrick Lencioni en manga-tekenaar Kensuke Okabayashi, ook hiervan een recensie op Boekcover.

Brochure Mijn kind op Hyves van o.a. Stichting Mijn Kind Online

Vandaag – op de vijfde verjaardag van Hyves – verscheen het onderzoek Krabbels & Respect plz? ;-) over Hyves en kinderen. Ruim duizend kinderen werden ondervraagd over hun Hyves gedrag en de betrokkenheid van ouders.

Het onderzoek is geïniteerd door stichting Mijn Kind Online en het samenwerkingsverband Digivaardig & Digibewust.

Uit het onderzoek blijkt dat de betrokkenheid van ouders bij jonge kinderen op Hyves groot is. Logischerwijze neemt die betrokkenheid af. Sociale netwerken nemen aan belang toe in de puberteit, ouders staan dan al meer op afstand, blijkt uit het onderzoek. Bij kinderen van acht jaar blijkt de betrokkenheid van ouders bijvoorbeeld uit het feit dat ouders in het Hyves-vriendennetwerk zijn opgenomen, een grote meerderheid van de kinderen tussen de acht en tien jaar vertellen delen hun wachtwoord met hun ouders en er wordt op die leeftijd bij de helft van de kinderen wekelijks over de Hyves activiteiten gepraat met de ouders. De meeste kinderen van die leeftijd schermen hun Hyves profiel ook af voor onbekenden.

Als kinderen zestien zijn is de betrokkenheid van ouders gering. Slechts één op de tien praat dan nog regelmatig met ouders over Hyves en de ervaringen aldaar. De vervelende ervaringen worden dus vaak niet besproken met de ouders. Ervaringen waar kinderen moeite mee hebben op Hyves zijn bijvoorbeeld:

• verwijderd worden uit iemands vriendenlijst (‘ontvrienden’)
• ruzie op Hyves (1 op de 8 kinderen in het onderzoek maken dat mee)
• een vervelende krabbel krijgen op Hyves (en 1 op de 5)

Vooral de 13- tot 15-jarigen hebben emotioneel last van de negatieve ervaringen met het populaire vriendennetwerk Hyves.

Het onderzoek is de moeite van het lezen waar en er zijn ook brochures voor ouders van jonge kinderen tot 12 jaar en ouders van pubers. Alle verwijzingen zijn te vinden in dit artikel over het Hyves en kinderen onderzoek op de website van Stichting Mijn Kind Online.

Beide projecten zijn succesvolle voorbeelden van onderzoek naar hoe robots een emotionele band kunnen ontwikkelen met jonge kinderen, volgens de Nederlandse hoogleraar Mark Neerinckx (TU Delft). Als robots een dergelijke band weten te creëren met kinderen kunnen ze bijvoorbeeld jonge kinderen helpen om niet te veel te eten of ze eraan herinneren dat ze op tijd hun medicijnen moeten innemen.

De inzichten die het onderzoek opleveren worden ook toegepast op consumentenproducten. Bij Philips was dit al het geval bij de electrische tandenborstel Sonicare for Kids.

Op YouTube zijn uiteraard filmpjes te vinden waarin je kunt kennis maken met de iCat en met Nao. Achtergrondinfo van de respectievelijke ontwikkelaars is te vinden op websites van Aldebaran (Nao) en Philips (iCat). Er is ook een community site voor onderzoekers rondom de iCat. Foto’s van de iCat zijn te vinden op de weblog van Christoph Bartneck.

In hetzelfde artikel van New York Times wordt als voorbeeld ook de mobiele telefoon Corby van Samsung genoemd. Die telefoon valt niet alleen op door aangepast design en kleurkeuze maar heeft ook ingebouwde links naar populaire sociale netwerksites als Facebook, Youtube en Twitter. Hier gaat het vooral om het PR verhaal wat mij betreft want een mobiele telefoon waar dit soort applicaties of links standaard inzitten is ook weer niet wereldschokkend. De link met Twitter is als je recent onderzoek mag geloven overigens niet zo logisch, Twitter blijkt helemaal niet zo populair bij jongeren.

Op de officiële Google blog een verhaal hoe het neefje van een Google medewerker zijn zelfgeschreven korte verhalen deelt met zijn Japanse grootouders. Als PR natuurlijk een prima verhaal dat wijst op nieuwe gratis functionaliteit in Google Docs.

Met Google Docs kun je documenten maken en bewerken met gratis online software. Meer dan een browser heb je niet nodig om verschilende soorten documenten te maken, bewerken, opslaan en delen. Google heeft onlangs de mogelijkheid toegevoegd de documenten die je daarmee maakt automatisch te vertalen van en naar 42 talen en dat was dus de reden voor Google er wat bekendheid mee te zoeken.

Het neefje en grootouders verhaal, verluchtigd met een heuse kindertekening maakt concreet wat dit soort nieuwe, gratis mogelijkheden kunnen gaan betekenen in internationale correspondentie. Misschien moet je een gegeven – of in ieder geval gratis – paard niet in de bek kijken maar wat mij betreft is het maar goed dat Edwin Mijnsbergen er voor ZB Digitaal nog eens goed naar gekeken heeft. Hij opent zijn post erover met de veelzeggende kop: Google vertaling: nog een lange weg te gaan. Zoals dat meestal gaat bij machinevertalingen lukt het Edwin gemakkelijk om met geestige voorbeelden te illustreren dat het nog niet helemaal werkt. Voor zeer gemotiveerde Japanse grootouders is alles misschien schattig maar of dit helpt de schrijftalenten van het Google neefje op waarde te kunnen schatten kun je betwijfelen. Uiteraard neemt dat allemaal niet weg ook ik met dit soort gratis vertaalmogelijkheden verder kom dan ik anders ooit zou komen met m’n kennis van het Bulgaars, Chinees, Fins, Japans, Tsjechisch en al die andere talen.

Let trouwens ook op de prachtige ‘alternatieve Toren van Babel’  illustratie bij de post van Edwin.

Omdat mensen nogal eens bij dit artikel komen via Google als ze webvertaler zoeken een paar directe verwijzingen naar webvertalers:

• Google translate (NL)
• Meer Google taalhulpmiddelen
• Yahoo Babelfish
• Wikiwoordenboek (Wiktionary NL)
• Betaald vertalen door mensen, niet machines maar toch snel en binnen 24 uur doe ik zelf graag via 24htranslations.com van Concorde vertalingen in Amstelveen