Tijdens de Stripdagen in Houten kocht ik het tweede deel van Rampokan, het historische stripverhaal van Peter van Dongen dat zich afspeelt in Indonesië kort na de tweede wereldoorlog. Begrijpelijk dat dit boek tijdens die Stripdagen werd bekroond als ‘Album van het Jaar’ in de categorie ‘Nederlands literair’. Deel 2: Celebes is een mooi vervolg op het in 1998 verschenen eerste deel en het is wat mij betreft nog net een tikje beter.

Tsjalling Venema schrijft in zijn recensie bij 8Weekly:

De “camerastandpunten” in Celebes zijn ingewikkelder en er wordt bijzonder omgegaan met overgangen, waardoor de strip een beetje het uiterlijk krijgt van een film op papier.

Continue reading »

Peter Pontiac schrijft voor in zijn ‘biografiek’ Kraut:

Dit boek dankt voor een deel zijn bestaan aan twee Amerikaanse stripauteurs, Will Eisner en Art Spiegelman. In vertalingen van beider werk mocht ik ooit, in hun geest, lettering uitvoeren….

Bij dit voorwoord staat de afbeelding van een Grieks sigarettendoosje waarop Eisner een opdracht krabbelde. Daarin onder andere de tekst:

Do a graphic novel too… I need company. It’s too lonely out there.

Je moet het niet romantiseren natuurlijk maar ik vind dit wel mooi. Continue reading »

Ik geniet nog van de laatste bladzijden van ‘The Blank Slate’ van Steven Pinker. Een eye opener voor me, vooral omdat het nog eens duidelijk maakt hoe ook in deze tijd wetenschappelijke inzichten slecht kunnen vallen in politieke en maatschappelijke discussies. Gisteren las ik bijvoorbeeld over de invloed van gewelddadige media. Een onderwerp dat de gemoederen altijd weer weet te verhitten. Laatst nog een vrij expliciet coverartikel in Elsevier.

Continue reading »

In opdracht van de Gemeente Dokkum (Dongeradeel) tekende Guido van Driel het stripboek ‘Om mekaar in Dokkum’. Zevenentwintig tekeningen uit het boek sieren in de vorm van tegeltableaus het nieuwe Gemeentehuis van Dokkum. Dat verklaart dat niet alleen de Gemeente Dongeradeel maar ook de Stichting Kunst en Openbare Ruimte het project sponsorde. Een mooie invulling van openbare ruimte.

Continue reading »

Dezelfde Art Spiegelman die met de graphic novel Maus verslag doet van de oorlogservaringen van zijn vader was op 11 september 2001 getuige van aanval op de twin towers in New York. Omdat zijn dochter naar een crèche ging vlakbij het WTC kreeg hij de schrik van zijn leven. Zoals zoveel auteurs die in 1 klap beroemd worden had hij sinds Maus geen ‘graphic novel’ meer gepubliceerd. Zijn ervaring met het startsein van de ‘oorlog’ die ons (en Bush) de laatste jaren zo bezighoudt is aanleiding geweest om nieuw werk te publiceren. In de schaduw van geen torens (het werk is ook in het Nederlands verschenen) is geen graphic novel zoals Maus maar wel weer een heel persoonlijk en boeiend relaas van een van de belangrijkste gebeurtenissen uit de moderne geschiedenis.

Het is voor veel mensen moeilijk voorstelbaar dat je een strip kunt maken over Auschwitz die zich kan meten met meest indrukwekkende literatuur over dat kamp. Ik kende al een paar ’serieuze’ strips voordat ik hoorde van Maus van Art Spiegelman. In deze strip worden Nazi’s voorgesteld als katten en Joden als muizen. Voordat ik het las kon ik me niet voorstellen dat ik het zelf nog eens serieus op een lijn zou stellen met werk van bijvoorbeeld Primo Levi. Vorig jaar besloot ik het boek van Levi dat bij eerste lezing grote indruk op me maakte te opnieuw te lezen om Maus ergens mee te kunnen vergelijken.

Continue reading »