Voor het boek werd ook input gevraagd aan een grote kring van deskundigen uit het netwerk van E-hulp, onder andere aan het aanleveren van criteria voor een goede online hulpsite.

Een overzichtswerk over online hulpverlening is als gezegd nieuw. Ik las zelf onlangs wel het boek ‘Het succes van online coaching – Waarom het zo goed werkt’ door Mirjam Windrich. Dat vond ik een goed leesbaar boek en informatief boek, waarin online hulpverlening ook ter sprake komt.

E-hulp oprichter Schalken was al heel vroeg bezig met online hulpverlening door zijn betrokkenheid bij de Kindertelefoon. Het jaar 2009 was voor e-hulp een goed jaar. Niet alleen werd de basis gelegd voor genoemd standaardwerk over online hulpverlening, ook ontving de website Hulpmix.nl de Nationale Jeugdzorgprijs 2009 en werden middelen verworven voor grote nieuwe projecten in 2010.

Gegevens van genoemde boeken:

• Handboek online hulpverlening
• Frank Schalken met bijdragen van Wouter Wolters, Winfried Tilanus, Marike van Gemert, Carolien van Hoogenhuyze, Marielle Brenninkmeijer, Marloes Postel, Ellen Meijer, Eelco Kraefft
• ISBN: 978-90-313-7517-2
• Verschijningsdatum: 19 maart 2010
• Uitgever Bohn, Stafleu van Loghum
• Het succes v@n online coaching
• Mirjam Windrich
• ISBN 978-90-274-9738-3
• Uitgever Spectrum

Media en de werkelijkheid
Het initiatief komt voort uit de verantwoordelijkheid die de oprichters voelen bij het maken van media en een aantal ethische vragen die daar uit voortkomen. Broertjes zegt op de site dat zijn initiatief een antwoord is op “een groeiend gevoel van onbehagen”. Mede-oprichter Oscar Siep: “Je probeert je werk eerlijk en integer te doen met gevoel voor ethiek. Maar toch, je bent ook steeds bezig een onderwerp op een interessante manier neer te zetten. Je gebruikt constant technieken en tactieken om de kijker te manipuleren. Om iets saais toch leuk te maken. Eigenlijk ben je constant bezig iets op te blazen, iets groter maken dan het is. Dat is wat jongeren moeten weten. Want tv is het venster op de wereld, maar de echte wereld zie je er niet.”

WWJZ wil dat kinderen en jongeren mediawijzer worden, zodat ze de beelden en boodschappen van de alomtegenwoordige media naar waarde kunnen schatten.

Thema’s rond invloed media op kinderen en jongeren
In het tot nu toe gemaakte les- en voorlichtingsmateriaal wordt gewerkt met een aantal thema’s:

1. het schoonheidsideaal en de media;
2. veiligheid van nieuwe media;
3. invloed van de media op de geschiedenis;
4. de invloed van reclame;
5. allochtonen in de media.

Lesmateriaal en workshops over mediawijsheid
In 2005 ontwikkelde de initiatiefnemers van WWJZ met sympathiserende docenten en bekende Nederlanders een les voor de basisschool. De producten van Weet Wat Je Ziet zijn nu:

• een lespakket dat steeds wordt aangevuld en bijgewerkt, je kunt hierop een abonnement nemen (€ 250,-/jaar)
  los lesmateriaal op DVD (€ 49 per DVD)
• workshops, gastlessen en lezingen voor scholieren, ouders en leerkrachten

In het lesmateriaal en op de website van WWJZ figureert mascotte Ward. Ward wordt net als de scholieren voor het eerst geconfronteerd met het lesmateriaal. Hij kijkt als het ware mee met de scholieren, de lesstof moet hierdoor toegankelijker worden en de scholieren kunnen zich met Ward identificeren, die als volgt wordt beschreven:

Ward is een vrolijk, 16-jarig sympathiek en bijdehand mannetje, soms adrem, soms naiëf. hij staat midden in de samenleving. Natuurlijk heeft hij een camera en een mobiel, hij chat en hij is te vinden op Hyves. Ward is een beetje een computernerd, hij programmeert ook games.

Ward heeft natuurlijk als ‘Ward Wicked’ een profiel op Hyves.

Geen subsidie
De organisatie ontvangt geen subsidie. De opbrengsten moet en komen van donaties en giften (van ‘vrienden’), verder wordt het werk gedaan door (grotendeels) onbezoldigde medewerkers.

Joost Pollmann is directeur van de Stripdagen Haarlem, journalist bij onder andere de Volkskrant en kenner van beeld- en popcultuur.

Ik ben benieuwd naar dit boek en naar het succes ervan nu het op deze manier wordt uitgegeven. Het vorige boek van Pollman ‘Een indruk van echtheid‘ is ‘oude stijl’ uitgegeven door Uitgeverij Bert Bakker.

Andere uitgevers ‘nieuwe stijl’ dan Free Musketeers zijn bijvoorbeeld Totemboek en Gopher. Op de boeken Startpagina staan meer links naar vergelijkbare bedrijven en websites.

De eer om de Blauwe Plank te winnen valt dit jaar toe aan de campagne ‘Wat voor eikel ben jij? /Wat voor kuddedier ben jij?’ gemaakt door UbachsWisbrun/JWT in opdracht van de ministeries van Justitie en Binnenlandse Zaken.

Genomineerd voor de Blauwe Plank 2007 waren:

• ‘Win je Ruud de Wild Feest’ gemaakt door Ons Hoofdkwartier in opdracht van de pensioenfondsen van Nederland (SPF Beheer, PGGM, ABP, MN-Services, Bpf schilders, Cordares, BPMT en Interpolis Pensioenen).
• Alcohol onder de 16 nog even niet van en door STIVA.

Spunk reikt ook een Gouden Spijker prijs uit aan een campagne die bij de redactie van Spunk wel in de smaak valt. De winnaar daarvan is de campagne ‘Internetseks, daar kun je goed ziek van zijn’ van collega’s van de Stichting Mijn Kind Online, gemaakt door YoungWorks. Het lespakket bij deze campagne kreeg eerder al vrij positieve commentaren op Retecool.

Genomineerd voor de Gouden Spijker 2007 waren:

• ‘Jamba, Have it or Hate it’. In opdracht van Jamba gemaakt door Jung von Matt/Spree. Toelichting Spunk: “Afgelopen jaar deed Jamba echter het ondenkbare. Ze maakte een goede televisiereclame. “
• ‘Start dancing, stop aids’ gemaakt door Saatchi & Saatchi in opdracht van Dance4Life.

De door Spunk geprezen filmpjes van Gouden Spijker genomineerden zijn allemaal te vinden op YouTube. Die van Blauwe Plank genomineerden zo te zien niet.

Spunk let niet op effectiviteit, maar vooral op veronderstellingen over jongeren en de creatieve uitvoering. Zie ook de Blauwe Plank en Gouden Spijker uitslagen van 2005 en 2006.

Bij dit boek, dat zal worden gebaseerd op de al bestaande Wiki ‘We Are Smarter than Me’, werken betaalde auteurs en vrijwillige derden samen om tot de basis te komen voor het door Pearson uit te geven boek.

Het materiaal dat het komende jaar op de Wiki moet ontstaan zal door eigen redacteuren (‘ghostwriters’)worden bewerkt tot een boek van ongeveer 120 pagina’s. Het gaat eigenlijk om een metaboek want dit boek zal gaan over hoe dit soort projecten de zakenwereld zullen gaan veranderen. In de woorden van Shared Insights:

how the emergence of community and social networks will change the future rules of business.

Uitgevers van studieboeken en wetenschappelijke publicaties hebben al jaren met flinke uitdagingen te maken door de opkomst van het internet. Een van de ontwikkelingen waar ze op hebben moeten reageren is de opkomst van het zogenaamde ‘Open Access Publishing’. Dat is een vorm van uitgeven waarbij niet de lezer (van een boek of tijdschrift) betaalt maar de persoon die wil publiceren. Een wetenschapper betaalt een publicatie dan in de regel uit de fondsen die hem ter beschikking worden gesteld om wetenschappelijk onderzoek te doen. Wetenschappelijk onderzoek is immers waardeloos als anderen er geen kennis van nemen.

Naast Open Access Publishing, waarbij wetenschappers en studenten gratis toegang krijgen tot onderzoeks- en studiemateriaal, zijn er ook andere projecten die tot dezelfde uitkomst (gratis studiemateriaal) leiden maar die worden betaald uit andere inkomstenbronnen. Een voorbeeld is het ook dit jaar aangekondigde project van de Scandinavische uitgever Ventus. Deze uitgever spreekt van FreE-Learning (op de site ook wel free-learning). In Nederland worden de gratis studieboeken met advertenties van Ventus gepubliceerd op Studentensupport.nl.

Dit is niet het eerste project waarbij een Wiki wordt ingezet om (gratis) studieboeken tot stand te laten komen. Wikimedia Foundation, de organisatie achter de Wikipedia, is ook al enige tijd bezig met Wikibooks. Door de betrokkenheid van de traditionele uitgeefgigant Pearson is het nieuws echter meer in beeld van de traditionele media. Wall Street Journal publiceerde er bijvoorbeeld deze week over (link naar WSJ artikel voor betalende abonnees).

Voor Pearson is dit project ongetwijfeld een verdedigende zet. Zelf zegt Pearson vroeger te willen zijn met een reactie op nieuwe ontwikkelingen op internet dan de muziekindustrie. Een quote uit de Wall Street Journal:

“Wikis are one of those things that you have to embrace early, so you can figure out what the brave new world looks like,” Mr. Moore says. Part of his goal is to avoid being ambushed by the Internet like “the music industry, which really got whacked.”

Mr Moore is in dit geval Tim Moore, uitgever van Wharton School Publishing en FT Press, beide onderdeel van het Engelse Pearson.

De auteursrechten worden bij dit project geregeld via een zogenaamd ‘Creative Commons License’. Creative Commons (link naar Nederlandse Creative Commons website) is voortgekomen uit het gedachtengoed van de Amerikaanse jurist en hoogleraar Lawrence Lessig van Stanford Law School.

Op de site vind je dit over hun doel:

The Serious Games Initiative is focused on uses for games in exploring management and leadership challenges facing the public sector. Part of its overall charter is to help forge productive links between the electronic game industry and projects involving the use of games in education, training, health, and public policy.

Ze hebben onder andere een email lijst waar veel goede informatie wordt uitgewisseld door mensen met ervaring en naam op het gebied van computerspellen en de manier waarop je die voor serieuze zaken kunt gebruiken. Serieus gebruik is bijvoorbeeld in het onderwijs, bij bedrijfsopleidingen, marketing, werving, psychologie, politiek en overheidscommunicatie, gezondheidszorg. En dan vergeet ik ongetwijfeld creatievere mogelijkheden. Ik heb zelf niet zo lang nog eens een spel ontwikkeld voor medewerkers van de groenteafdeling van een supermarktketen.

Het project toont de menselijke kant van een politieke kwestie en is bedoeld om het debat te stimuleren. Op de website kun je de al uitgezonden filmpjes zien en er is veel informatie te vinden over het asielbeleid en de door de overheid en politiek gemaakte keuzes. Een deel van de website is voor kinderen.

In het onderdeel voor kinderen wordt uitgelegd waarom mensen vluchten, wat mensenrechten zijjn die wij (vanzelfsprekend) hebben maar mensen in andere landen soms niet en er is uitleg wat asielbeleid inhoudt. Er is ook een lespakket te downloaden voor groep 7 en 8 in drie delen. Het lespakket geeft leerlingen meer inzicht in het leven van een kind dat – met of zonder ouders – naar Nederland is gevlucht, maar waarschijnlijk ons land wordt uitgezet. Deel 1 van het lespakket laat kinderen bijvoorbeeld puzzelen, zoeken en tekenen op een wereldkaart, een vluchtroute plannen, een verhaal schrijven, een vervoermiddel ontwerpen, met andere kinderen praten over rechten van kinderen.

De persoonlijke verhalen in de filmpjes zijn indrukwekkend. Ik keek onder andere naar het filmpje van Baidy uit Mauritanië, die bij mij in het dorp woont en zich daar met gemak heeft aangepast. Het filmpje is gemaakt door Marijke Jongbloed. Het laat twee jonge voetballers aan het woord van de vereniging waar hij traint en speelt. Baidy zelf kan het niet meer aan om zijn verhaal voor de camera vertellen. “Toen Baidy uit Mauritanië vluchtte was hij net zo oud als ik” zegt een van de jongens…

Zo lang als ik werk ben ik bezig met het maken van media voor organisaties. Sinds ‘94 heeft internet een groot aandeel. De belangstelling voor internet is bij opdrachtgevers is langzaam gekomen en veel gesprekken worden nog gehinderd door het gevoel dat het allemaal met techniek te maken heeft, voor ‘nerds’ is.

De blog is wat dat betreft een geschenk uit de hemel. Je kunt mensen nu zelf laten ervaren hoe internet werkt. Niets gaat boven eigen ervaring. Om zelf ook ervaring te blijven doen ben ik bij Ehio met collega John aan het experimenteren geslagen. Hoewel het niet om techniek gaat proberen we toch verschillende software uit op. Eens kijken wat de verschillen zijn, wat makkelijk is uit te leggen en te gebruiken. Dit is mijn eerste kennismaking met Wordpress. Eerder maakten we wat blogs met Pivot, pMachine en uiteraard gebruikten we ook hosted oplossingen zoals bijvoorbeeld blogger (eigendom van Google)