De Amerikaanse wetenschapper Christopher John Ferguson analyseerde wetenschappelijke publicaties uit de periode 1995 – 2007 over onderzoek naar effecten van gewelddadige computerspellen. Hij beperkte zich niet tot negatieve effecten maar bekeek ook de onderzoeken die mogelijke positieve effecten onderzochten. Zijn conclusies: als je de harde feiten bekijkt is er geen duidelijke relatie aangetoond tussen het spelen van spelletjes met geweld en het vertonen van agressief gedrag. Wel is er een significant positief effect op ‘ruimtelijk visueel denken’ aangetoond (visuospatial cognition). Verder toonde de zogenaamde metastudie (onderzoek van onderzoeken) van Ferguson aan dat er een neiging is bepaalde resultaten wel te publiceren als er een bepaald verband leek te zijn terwijl onderzoeken die geen verband aantoonden niet tot publicatie leidden.

Zorgvuldige selectie
Ferguson deed een zorgvuldige selectie van de publicaties en onderliggende onderzoeken. Een belangrijke eis was dat in de onderzoeken expliciet gezocht moest worden naar een vorm van aantoonbaar agressief gedrag. Dus onderzoeken die aantoonden dat spelers van gewelddadige computergames meer agressieve gedachten kregen werden niet meegenomen en ook niet de onderzoeken die aantoonden dat gewelddadige games tot een staat van (te meten) opgewondenheid leidden. Ook liet Ferguson onderzoeken afvallen die geen expliciet onderscheid maakten tussen gewelddadige games en andere games. Het moest ten slotte ook nog gaan om publicaties in ‘peer-reviewed’ wetenschappelijke tijdschriften. Na selectie bleven er 17 publicaties over die zich baseerden op 21 onafhankelijke observaties.

Continue reading »

Afgelopen maandag werd een zogenaamde veilige zoekmachine gelanceerd, onder andere voor kinderen. De resultaten zouden worden gefilterd en overblijvende resultaten van keurmerken voorzien. Een menselijke redactie waar je je via de site voor kan opgeven zou het filteren moeten regelen. Aan het initiatief zou 10 jaar onderzoek vooraf zijn gegaan.

Er is veel kritiek op dit initiatief, onder andere van het in zoekmachineland gezaghebbende Voelspriet.nl. Henk van Ess van Voelspriet.nl toonde onmiddelijk aan dat het filteren in eigen tests totaal niet werkte. Er kwam ook snel kritiek op de manier waarop de uitgever van Zoekveilig.nl geld verdient aan advertenties in de resultaten. Ook werd snel duidelijk dat de resultaten gewoon afkomstig zijn van Yahoo. Dat laatste is op zich niet verboden want er wordt gebruik gemaakt van een door Yahoo ter beschikking gestelde API. De kritiek richt zich er meer op dat de 10 jaar onderzoek en andere uitspraken van de uitgever meer eigen arbeid en toegevoegde waarde suggereren.

Gelieerd aan de zoekveilig.nl is ook de ‘websitekijkwijzer’ op zoekkinderen.nl. De afzender van de bekende Kijkwijzer, het NICAM, distantieerde zich op Leugens.nl meteen van het gebruik van dit initiatief en verzocht zoekveilig.nl om de term kijkwijzer niet te gebruiken, om misverstanden te voorkomen.

Heel veel webpublicaties schreven over deze initiatieven. Een goed overzicht is bijvoorbeeld te vinden op Leugens.nl, een onlangs gestart initiatief van internet- en onderzoeksjournalist Peter Olsthoorn over onwaarheden in de media.

Zie verder o.a.:

• Marketingfacts
• Webwereld ‘Kindvriendelijke zoekmachine vol porno, gokken en illegale sites’
• Fok
• Geenstijl

W8FF…! Taalverloedering? Vincent, Gert, Riel en Menno zijn vier vrienden die actie voeren om sms- en MSN-taal in Nederland geaccepteerd te krijgen. Daartoe richtten ze Stichting 4 d Nwe Taal op. Van de website:

Het is handig, snel, besparend, maakt meer contact mogelijk en is één en al creativiteit. Helaas deelt niet iedereen die mening. Boze schrijvers en het enge soort dat men taalpuristen noemt, schreeuwen de verloedering van de daken en sommige scholen verbieden de taal geheel. Paniek om niks! Taal ontwikkelt zich, dat hou je niet tegen en hoe eerder ouderen dat accepteren hoe beter.

Op de website Onzetaal.nu kun je een petitie ondertekenen om je steun uit te spreken voor de eerste literatuurprijs 4 d Nwe Taal. Verder op de website alle moderne actiemiddelen: posters om uit te printen, YouTube filmpjes, verwijzingen naar de keren dat de actie het nieuws haalde. In de linkssectie van Onzetaal.nu verwijzingen naar sites over SMS- en MSN-taal en opmerkelijke berichten (waaronder een bericht over de vertaling van de bijbel in SMS-taal op de EO website).

Dit is niet de eerste ludieke actie om SMS-taal geaccepteerd te krijgen. Stichting De Kunst voegde bijvoorbeeld een categorie SMS-gedichten toe aan hun ‘Zo gedacht zo gedicht’ wedstrijd.

Als je met mensen praat over het olifantengeheugen van internet in combinatie met het gemak van Google komt vaak ook deze vraag: “wat doe je als het Googlen op je naam een (zeer) onaangenaam resultaat oplevert?” Op ouderavonden die ik zo nu en dan voor MijnKindOnline verzorg komt dit zeer geregeld ter sprake. Onduidelijk is overigens of mensen zich meer zorgen maken over de resultaten van een Google zoekopdracht naar een eigen naam of die van hun kind :-)

Een artikel met de veelzeggende titel ‘Je bent internet sneller op dan af’ gaat vrij uitgebreid op de vraag in. Het staat op de website van UT Nieuws, het weekblad van de Universiteit Twente. Kort gezegd komen de meeste experts tot de conclusie dat verdringen meer zin heeft dan een poging om bepaalde informatie over jezelf of je je kind te (laten) verwijderen.

Continue reading »

David Shaffer schrijft over een belangrijk onderzoek waarover werd gepubliceerd in het bekende wetenschappelijke tijdschrift Nature. Dit experiment is heel relevant voor discussies die nu in politiek en samenleving spelen over de toelaatbaarheid of wenselijkheid van bepaalde media of inhoud van media.

In het bewuste experiment wordt een beroemd (berucht, omstreden) psychologisch experiment min of meer overgedaan maar dan in de vorm van een computersimulatie. Er is in dit nieuwe experiment sprake van een echte proefpersoon die aan het psychologische experiment meedoet door een virtuele persoon te onderwerpen aan een bepaalde behandeling.

In de oorspronkelijke ‘Milgram’ experimenten uit de jaren ‘60 werd aan proefpersonen gevraagd mee te doen aan een experiment waarbij aan toneelspelers electrische schokken moesten worden toegediend (door de proefpersoon wel te verstaan). De proefpersoon wist niet beter dan dat de proef inhield dat zou worden onderzocht hoe mensen hun gedrag zouden aanpassen onder invloed van het toedienen van straf in de vorm van electrische schokken. Hij (of zij) wist dus niet dat de schokken niet echt waren en dat degene aan wie ze werden toegediend een toneelspeler was. Sterker nog, het experiment was zo georganiseerd dat de rol van toediener en slachtoffer toevallig tot stand leek te zijn gekomen. De proefpersoon had dus in zijn beleving ook zelf het slachtoffer kunnen zijn.

Continue reading »