Regisseur van o.a. Willem Wever André Broertjes en programmamaker Oscar Siep zijn twee met name genoemde oprichters van Weet Wat Je Ziet, een organisatie (met WieWeetWatJeZiet.nl website) die zich ten doel stelt kinderen en jongeren mediawijzer te maken. De kern van WWJZ wordt gevormd door vijf bevriende programmamakers, die allemaal bij een omroep werken.

Media en de werkelijkheid
Het initiatief komt voort uit de verantwoordelijkheid die de oprichters voelen bij het maken van media en een aantal ethische vragen die daar uit voortkomen. Broertjes zegt op de site dat zijn initiatief een antwoord is op “een groeiend gevoel van onbehagen”. Mede-oprichter Oscar Siep: “Je probeert je werk eerlijk en integer te doen met gevoel voor ethiek. Maar toch, je bent ook steeds bezig een onderwerp op een interessante manier neer te zetten. Je gebruikt constant technieken en tactieken om de kijker te manipuleren. Om iets saais toch leuk te maken. Eigenlijk ben je constant bezig iets op te blazen, iets groter maken dan het is. Dat is wat jongeren moeten weten. Want tv is het venster op de wereld, maar de echte wereld zie je er niet.”

WWJZ wil dat kinderen en jongeren mediawijzer worden, zodat ze de beelden en boodschappen van de alomtegenwoordige media naar waarde kunnen schatten. Continue reading »

Op ouderavonden over kinderen & internet die ik soms verzorg namens Stichting Mijn Kind Online blijkt altijd weer dat er ongerustheid en verwarring is bij ouders rondom het onderwerp kinderen en reclame. Daarom nog even een paar dingen kort op een rij. Verder verwijs ik graag naar het uitgebreide dossier dat Mijn Kind Online samenstelde en dat online te lezen is (en te downloaden en printen).

Kunnen kinderen reclame herkennen?
Je hoort vaak dat ouders denken – of hebben horen zeggen – dat kinderen van tegenwoordig zo handig zijn met internet en media dat ze heel goed doorhebben wat reclame is en wat niet; dat ze zich dus niet zomaar laten misleiden. Amerikaans onderzoek van usability expert Jakob Nielsen (Nielsen Norman Group) toont het tegendeel aan. Dat is ook wat de Mijn Kind Online in de praktijk ervaart. Om meer te weten te komen wordt nu door MKO gedegen onderzoek uitgevoerd.

In het algemeen verwarren volwassenen vaak vaardigheid met inzicht. Kinderen kunnen van alles op internet dat wij ‘grote mensen’ niet kunnen maar inzicht in hoe dingen echt werken, de achtergronden, is heel beperkt. Continue reading »

Een verbod op TV voor zeer jonge kinderen in Frankrijk heeft weer discussie doen oplaaien. Als het gaat over baby’s of peuters en TV ontstaat er snel onrust. Minister Rouvoet liet weten dat een verbod in Nederland niet wordt overwogen.

In Nederland was er ook hier en daar verontwaardiging toen Teleac/NOT in samenwerking met BOInK Рeen belangenorganisatie voor ouders in de kinderopvang Рeen brochure uitgaf over televisiekijken op de cr̬che. Voor peuters dus. Die brochure was daar Рonder voorwaarden Рpositief over, wat gezien de afzender niet verwonderlijk is. De afzender mag dan een belang hebben, de brochure verwijst naar degelijke bronnen. Ook hoogleraar kinderopvang aan de UvA, Louis Tavecchio, liet zich diverse keren positief uit over het mogelijke effect van televisie op de ontwikkeling van peuters, laatst weer bij het nieuws van het Franse verbod.

Continue reading »

Ernie Allen, oprichter en baas van de National Center for Missing en Exploited Children (kortweg NCMEC) was op bezoek bij Google. Over wat er zoal besproken en gezegd is blogt Liz Eraker op de officiële Google blog.

Evil of juist niet
Ik vind dit om verschillende redenen interessant. Ten eerste volg ik uit hoofde van mijn werk Google graag. Hoe beursgenoteerd en groot ze ook geworden zijn, hoe bedreigend ook in heel veel opzichten, vind ik dat ze er nog steeds in slagen om over het algemeen goed invulling te geven aan het oorspronkelijke motto ‘don’t be evil’. Dat zullen mensen met privacyzorgen misschien een absurde stelling vinden maar ik durf ‘m toch aan. Natuurlijk zijn er zorgen op het privacygebied en soms is het niet helemaal duidelijk waar Google staat. Google is op dit terrein wel eens op ontwijkend gedrag te betrappen, weet ik o.a. van het werk van internetjournalist Peter Olsthoorn (Netkwesties en Leugens.nl). Maar toch. In dit geval zet Google haar specialistische kennis en kunde in om het NCMEC te ondersteunen. Bij Google mogen medewerkers een vijfde van hun tijd naar eigen inzicht besteden en sommige medewerkers kiezen dan hiervoor. Dat komt op mij toch wel oprecht over, al is het ook niet gespeend van commercieel belang.

Amerikaanse aanpak
Lees vooral de blog posting en bekijk als je even tijd hebt ook de ‘Beyond Milk Cartons’ YouTube film (duurt bijna een uur) waarnaar verwezen wordt is de moeite, als je even door de typisch Amerikaanse aanpak heenprikt en dit vraagt allemaal wat mij betreft om een genuanceerde kijk op de zaak. Het begint met een promotiestuk. Die heeft de typisch Amerikaanse aanpak die veel mensen hier misschien wat zal tegenstaan. Ja, het zijn natuurlijk onderwerpen die graag worden omhelst door moraalridders en politici op zoek naar stemmen. Maar het heeft ook het typische ‘dit pikken we niet en zo lossen we dit op’ waar ik toch wel gevoelig voor ben.

Dubieuze wetgeving (?)
Het lobbywerk van NCMEC heeft o.a. geleid tot de Adam Walsh Child Protection and Safety Act. Dat is een stuk wetgeving dat er onder andere voor zorgt dat er een landelijke database wordt bijgehouden van zedendelinquenten. Deze wetgeving is overigens vernoemd naar Adam Walsh, die werd ontvoerd van de parkeerplaats van een winkelcentrum en die 16 dagen later vermoord werd teruggevonden. Die wetgeving is zeker niet iets wat ik hier zou voorstaan, er zitten zorgelijke kanten aan. Maar de roep om dit soort dingen is begrijpelijk en dit zal steeds terugkomen. Ook in Amerika is wel gebleken dat het allemaal niet zo simpel ligt, in april van dit jaar (2008) heeft een rechtbank in Florida het registratiegedeelte van de wetgeving ongrondwettig verklaard. Continue reading »

De Amerikaanse wetenschapper Christopher John Ferguson analyseerde wetenschappelijke publicaties uit de periode 1995 – 2007 over onderzoek naar effecten van gewelddadige computerspellen. Hij beperkte zich niet tot negatieve effecten maar bekeek ook de onderzoeken die mogelijke positieve effecten onderzochten. Zijn conclusies: als je de harde feiten bekijkt is er geen duidelijke relatie aangetoond tussen het spelen van spelletjes met geweld en het vertonen van agressief gedrag. Wel is er een significant positief effect op ‘ruimtelijk visueel denken’ aangetoond (visuospatial cognition). Verder toonde de zogenaamde metastudie (onderzoek van onderzoeken) van Ferguson aan dat er een neiging is bepaalde resultaten wel te publiceren als er een bepaald verband leek te zijn terwijl onderzoeken die geen verband aantoonden niet tot publicatie leidden.

Zorgvuldige selectie
Ferguson deed een zorgvuldige selectie van de publicaties en onderliggende onderzoeken. Een belangrijke eis was dat in de onderzoeken expliciet gezocht moest worden naar een vorm van aantoonbaar agressief gedrag. Dus onderzoeken die aantoonden dat spelers van gewelddadige computergames meer agressieve gedachten kregen werden niet meegenomen en ook niet de onderzoeken die aantoonden dat gewelddadige games tot een staat van (te meten) opgewondenheid leidden. Ook liet Ferguson onderzoeken afvallen die geen expliciet onderscheid maakten tussen gewelddadige games en andere games. Het moest ten slotte ook nog gaan om publicaties in ‘peer-reviewed’ wetenschappelijke tijdschriften. Na selectie bleven er 17 publicaties over die zich baseerden op 21 onafhankelijke observaties.

Continue reading »

Afgelopen maandag werd een zogenaamde veilige zoekmachine gelanceerd, onder andere voor kinderen. De resultaten zouden worden gefilterd en overblijvende resultaten van keurmerken voorzien. Een menselijke redactie waar je je via de site voor kan opgeven zou het filteren moeten regelen. Aan het initiatief zou 10 jaar onderzoek vooraf zijn gegaan.

Er is veel kritiek op dit initiatief, onder andere van het in zoekmachineland gezaghebbende Voelspriet.nl. Henk van Ess van Voelspriet.nl toonde onmiddelijk aan dat het filteren in eigen tests totaal niet werkte. Er kwam ook snel kritiek op de manier waarop de uitgever van Zoekveilig.nl geld verdient aan advertenties in de resultaten. Ook werd snel duidelijk dat de resultaten gewoon afkomstig zijn van Yahoo. Dat laatste is op zich niet verboden want er wordt gebruik gemaakt van een door Yahoo ter beschikking gestelde API. De kritiek richt zich er meer op dat de 10 jaar onderzoek en andere uitspraken van de uitgever meer eigen arbeid en toegevoegde waarde suggereren.

Gelieerd aan de zoekveilig.nl is ook de ‘websitekijkwijzer’ op zoekkinderen.nl. De afzender van de bekende Kijkwijzer, het NICAM, distantieerde zich op Leugens.nl meteen van het gebruik van dit initiatief en verzocht zoekveilig.nl om de term kijkwijzer niet te gebruiken, om misverstanden te voorkomen.

Heel veel webpublicaties schreven over deze initiatieven. Een goed overzicht is bijvoorbeeld te vinden op Leugens.nl, een onlangs gestart initiatief van internet- en onderzoeksjournalist Peter Olsthoorn over onwaarheden in de media.

Zie verder o.a.:

• Marketingfacts
• Webwereld ‘Kindvriendelijke zoekmachine vol porno, gokken en illegale sites’
• Fok
• Geenstijl