In de New York Times en op de website een artikel over technologie voor jonge en oudere mensen. In het artikel komen robotprojecten van Philips en Aldebaran ter sprake. Het gaat om de iCat van Philips en Nao van Aldebaran. Deze robots worden ontwikkeld in het kader van onderzoek naar de interactie tussen computers en kinderen.

Beide projecten zijn succesvolle voorbeelden van onderzoek naar hoe robots een emotionele band kunnen ontwikkelen met jonge kinderen, volgens de Nederlandse hoogleraar Mark Neerinckx (TU Delft). Als robots een dergelijke band weten te creëren met kinderen kunnen ze bijvoorbeeld jonge kinderen helpen om niet te veel te eten of ze eraan herinneren dat ze op tijd hun medicijnen moeten innemen.

De inzichten die het onderzoek opleveren worden ook toegepast op consumentenproducten. Bij Philips was dit al het geval bij de electrische tandenborstel Sonicare for Kids.

Op YouTube zijn uiteraard filmpjes te vinden waarin je kunt kennis maken met de iCat en met Nao. Achtergrondinfo van de respectievelijke ontwikkelaars is te vinden op websites van Aldebaran (Nao) en Philips (iCat). Er is ook een community site voor onderzoekers rondom de iCat. Foto’s van de iCat zijn te vinden op de weblog van Christoph Bartneck.

In hetzelfde artikel van New York Times wordt als voorbeeld ook de mobiele telefoon Corby van Samsung genoemd. Die telefoon valt niet alleen op door aangepast design en kleurkeuze maar heeft ook ingebouwde links naar populaire sociale netwerksites als Facebook, Youtube en Twitter. Hier gaat het vooral om het PR verhaal wat mij betreft want een mobiele telefoon waar dit soort applicaties of links standaard inzitten is ook weer niet wereldschokkend. De link met Twitter is als je recent onderzoek mag geloven overigens niet zo logisch, Twitter blijkt helemaal niet zo populair bij jongeren.