Op de website van de San Francisco Chronicle een artikel over het Playstation 2 videogame Bully, dat al voor verschijnen de aandacht trok van mensen die lobbyen tegen computerspellen met al of niet vermeende schadelijke invloed op jongeren. De recensent die het artikel schreef is van mening dat het spel erg meevalt met geweld en seks in het spel. Even los van de vraag of hij daar gelijk in heeft (dat vind ik zelf niet) vind ik deze quote uit het artikel wel de moeite waard om over na te denken:
Misinformation such as the Bully scandal just hurts parents’ chances of communicating with their children about video games. Every time kids see adults going berserk about a game that turns out to be relatively benign, there’s little choice but to assume they’re not ready for an honest conversation. Bully critics are using the same arguments we heard during censorship battles that focused on comic books in the 1950s, rock music in the 1960s and Dungeons & Dragons in the 1980s. (Remember when that was corrupting our children?) Except this time, we have cable television talk shows and the Internet to spread misinformation and stir outrage.
Tijdens ouderavonden namens MijnKindOnline spreek ik met ouders over de keuzes die je kunt maken als ouder in de begeleiding van kinderen (jongeren) op internet. De meest bekende vorm van begeleiding is wat het NICAM (van de Kijkwijzer) aanduidt als ‘restrictieve begeleiding’. Het is nodig om als opvoeder ergens een grens te trekken, bijvoorbeeld om een kind te behoeden voor een reëel gevaar dat het kind zelf niet kan inschatten. Dit geldt zeker voor jonge kinderen. Als je je als ouder beperkt tot uitsluitend restrictieve begeleiding heeft dat echter nadelige gevolgen, zeker op lange termijn. Daarom is het aan te raden om *ook* begeleiding te bieden die meer uitgaat van een gelijkwaardige uitwisseling (belangstelling tonen, vragen stellen, meningen uitwisselen, samen doen of meedoen). Ik kan me daarom wel vinden in het geciteerde stuk uit het artikel. Met overdreven reacties verspeel je gezag.
Het gaat hier dus niet zozeer om de vraag of je als ouder iets moet verbieden maar zeker ook de manier waarop je dat doet en om de vraag wat je nog meer doet behalve verbieden (beperken).
Wat de feiten betreft over geweld in videogames nog even het volgende. Het wetenschappelijk bewijs dat geweld in media op lange termijn invloed heeft op gedrag van jongeren (in de zin van meer agressie, geweld) is niet geleverd of in ieder geval geven verschillende onderzoeken verschillende uitkomsten te zien. Een van de dingen die wel zeker is is dat kinderen (jongeren) die te vroeg worden geconfronteerd met bepaalde inhoud (geweld, seks) daarvan nadelen ondervinden. Daarom zijn er systemen als de Kijkwijzer en het op dezelfde methodiek gebaseerde PEGI beoordelingssysteem voor computerspellen. PEGI staat voor Pan-European Game Information-rating. Het bewust spel Bully – in Europa uitgebracht onder de naam Canis Canem Edit (dog eats dog) – heeft overigens een PEGI rating van 16+ gekregen. Omdat PEGI een vorm van zelfregulering is kun je dus stellen dat de makers van dit spel (of dit soort spellen) dus zelf ook van mening zijn dat er mogelijk nadelige gevolgen te verwachten zijn als (te) jonge kinderen dit spel spelen.
Meer:
- Website van videogame Bully
- Artikel op BBC News dat al ver voor verschijnen Bully melding maakt van controverse
- Berichtgeving WebWereld over Bully controverse in Nederland
- Mening over de controverse en verwijzing naar ‘anti’ petitie bij Games.Blogo.nl
- Netwerk uitzending over Bully aka Canis Canem Edit
- PEGI informatie voor Nederland en Belgie op WeetWatZeGamen.nl






