Een Amerikaanse Senaatscommissie heeft besloten grootschalig onderzoek in te stellen naar de effecten van gewelddadige videogames. Dit gebeurde met het aannemen van de zogenaamde Children and Media Research Advancement Act. Het onderzoek zal worden gehouden door het Center for Disease Control (CDC).

De invloed van gewelddadige computerspellen (en andere media) is een politiek beladen onderwerp. Commentatoren wijzen er op dat voorvechters van dit onderzoek hopen te bewijzen dat er een verband is tussen agressief gedrag bij jongeren en het spelen van gewelddadige videospellen. Het aannemen van deze Children and Media Research Advancement Act (CaMRAA) is direct verbonden met inspanningen van enkele democratische politici: Joseph Lieberman (Connecticut), Hillary Clinton (New York) en Dick Durbin (Illinois). Ook uit de Republikeinse hoek was er steun, onder andere van de senatoren Rick Santorum (Pennsylvania) en Sam Brownback (Kansas).

Behalve senatoren zijn er verschillende organisaties betrokken bij de discussie over mogelijke invloed van (gewelddadige) videospellen. Bekende spelers zijn bijvoorbeeld het ‘National Institute on Media and the Family’, het ‘Center for Media and Child Health‘ verbonden aan de Universiteit van Harvard en de American Psychological Association (APA).

Eerdere pogingen bepaalde videospellen door wetgeving te beteugelen zijn afgeketst op het ontbreken van harde bewijzen van een dergelijk verband. Als de studie volgens de verwachting van de initiatiefnemers het harde bewijs kan leveren voor negatieve effecten van bepaalde videogames zal er zeker beperkende wetgeving op volgen.

Uiteraard zijn er ook al tegenstanders van beperkingen opgestaan, deze komen vooral uit de hoek van voorvechters van de vrijheid van meningsuiting.

Een onderzoek zal zich moeten concentreren op lange termijn effecten. Korte termijn gevolgen van het spelen van bepaalde spellen zijn wel vaker aangetoond. Wat ontbreekt is langdurige onderzoek waarin de richting van bepaalde effecten duidelijk is en de effecten van videospellen zijn geïsoleerd van andere (maatschappelijke) invloeden en bewegingen. Wat de richting betreft is de kritiek op veel onderzoek dat nu beschikbaar is dat er mogelijk wel een verband is tussen gewelddadige computerspellen en agressief gedrag maar dat dit net zo goed kan bewijzen dat agressieve mensen graag gewelddadige videogames spellen, in plaats van andersom.

Ik haalde in een eerder bericht al Steven Pinker aan die in zijn voortreffelijke boek ‘The Blank Slate’ ingaat op de discussie. Hij haalt daarbij onderzoek aan waaruit blijkt dat de hiervoor genoemde APA nogal eenzijdig stelling neemt in de discussie. In Nederland is ook regelmatig discussie over de invloed van (electronische) media op jongeren. Elsevier publiceerde vorig jaar een tendentieus coverartikel, Economist stelde daar vorig jaar nog een langer artikel tegenover met wat meer nuance. Het nu door het CDC in te stellen onderzoek heeft naar verwachting een behoorlijk budget. In een eerste versie van de CaMRAA werd een budget genoemd van 90 miljoen dollar. In de uiteindelijk aangenomen versie is een budgetindicatie achterwege gebleven.

Het is toe te juichen dat er lange termijn onderzoek wordt gedaan naar de invloed van videogames. De discussie zal er vermoedelijk niet mee eindigen, al is het maar omdat de intentie van de initiatiefnemers lijkt te zijn om er met dit onderzoek iets te bewijzen. Desondanks zal het geheel van het onderzoek en de kritische commentaren die daar weer op zullen een duidelijke toegevoegde waarde hebben.

In Nederland is in 2005 de Commissie Jeugd, Geweld en Media ingesteld. Deze commissie werkt in opdracht van de Ministeries van OC&W, VWS en Binnenlandse Zaken. Hoogleraar Kind en Media Patti Valkenburg schreef in opdracht al een ‘position paper’ over de vraag hoe verschillende partijen in Nederland ‘hun verantwoordelijkheid beter kunnen waarmaken om de gevolgen van schadelijk media-aanbod voor de jeugd te minimaliseren’.

Ondertussen gaat gelukkig het gesprek met ouders en kinderen door over ‘mediawijsheid’ en de wenselijkheid om de mediaconsumptie van kinderen (en volwassenen) te beperken of begeleiden.

Zie verder dit artikel over de CaMRAA bij ZDNet